skip to main |
skip to sidebar
Intelectual e artista galeguista
Sobre Isaac
- Chuza
- Vieiros
- GZ nación
- Gl.wikipedia
- Mestre Isaac
- Periodistas21
- Sada digital.
- Cultura galega
- Isaac Díaz Pardo
- Sargadelos.com
- Escríbelle a Isaac
- A Nosa Terra.org
- Biblioteca virtual galega
- La comunidad.elpais.com
- "Dereito a sentirnos traicionados"
- Firgoa. universidade pública.
- El fin del espíritu Sargadelos. Daniel Salgado.
- Documento elaborado por Isaac Díaz Pardo explicando a filosofía do Laboratorio de Formas
- Os tres expresidentes da Xunta asinan o manifesto de apoio a Díaz Pardo
Isaac Díaz Pardo
Naceu en Compostela en 1920. A súa educación estivo marcada polo contacto cos máis importantes intelectuais galeguistas do momento (Otero, Castelao, Cabanillas, Ramón e Antón Vilar Ponte, Risco...), reunidos no obradoiro do seu pai, o pintor e escenógrafo Camilo Díaz Valiño (membro activo das Irmandades da Fala asasinado en 1936), ou na imprensa de Ánxel Casal, amigo da familia. O seu compromiso con Galiza iníciase en 1936, cando participa activamente na campaña a favor do Estatuto de Autonomía.
Entre 1939 (ano en que gaña unha bolsa de Artes Plásticas da Deputación Provincial da Coruña) e 1942, estudiou Belas Artes na Escola de San Fernando, en Madrid, participando nunha experiencia pioneira sobre deseño industrial. Completaría a súa formación cunha viaxe de final de carreira a Italia. Ao seu regreso inicia, cunha exposición na Coruña, unha etapa de dedicación plena á pintura que abandonaría (en pleno recoñecemento do seu labor) en 1948, para entregarse por completo a un proxecto de dinamización sociopolítica e empresarial que visaba, por un lado, a modernización e internacionalización da nosa cultura e, por outro, a rexeneración da desarticulada historia do noso país. Con todo, a pintura vai continuar presente no seu labor creativo posterior (escenografías, obra gráfica...)
Un ano antes puxera xa en andamento unha pequena fábrica de cerámica no Castro de Samoedo (Sada - A Coruña), explotando as materias primas do primitivo complexo de Sargadelos (Cervo - Lugo) creado no século XIX por Antonio Raimundo Ibáñez.
En Arxentina, a onde se dislocou por primeira vez en 1955, coñeceu os galeguistas exiliados. Alí montou unha nova fábrica de cerámica e entablou amizade con Luís Seoane e a revista Galicia Emigrante, en que participaría co pseudónimo Ollarnovo.
Desde este momento, Seoane convertiuse nun estreito colaborador nas iniciativas culturais e empresariais do compostelán. Así, co apoio de outros galeguistas (Rafael Dieste, Lorenzo Varela, Blanco-Amor, Laxeiro...), fundaron en 1963 o Laboratorio de Formas, ao que se incorporaría posteriormente o arquitecto Andrés Albalat. Desde esta institución irían tomando forma proxectos como o Complexo Industrial Sargadelos (en convenio con Cerámicas do Castro) e Ediciós do Castro (ambos en 1963), o Real Patronato de Sargadelos (encargado da protección do recinto do primitivo complexo, declarado en 1972 conxunto histórico-artístico), o Museo Carlos Maside (1970), o Instituto Galego de Información (a partir dunha idea do xornalista Lorenzo Varela) ou o novo Seminario de Estudos Galegos.
A inxente actividade rexeneradora promovida por Isaac Díaz Pardo atinxe todo tipo de actos e iniciativas en que se plasma a súa idea, afastada das visións folcloristas, dunha nación galega proxectada cara o futuro.
No campo literario, o labor do galeguista non se limitou a soster unha plataforma editorial: el propio cultivaría varios xéneros, desde o teatro, a crítica e o ensaio ou os cartaces de cego, para alén dunha continuada presenza nos medios xornalísticos.
En xaneiro de 2007 foi nomeado doutor Honoris Causa pola Universidade da Coruña.
Entre 1939 (ano en que gaña unha bolsa de Artes Plásticas da Deputación Provincial da Coruña) e 1942, estudiou Belas Artes na Escola de San Fernando, en Madrid, participando nunha experiencia pioneira sobre deseño industrial. Completaría a súa formación cunha viaxe de final de carreira a Italia. Ao seu regreso inicia, cunha exposición na Coruña, unha etapa de dedicación plena á pintura que abandonaría (en pleno recoñecemento do seu labor) en 1948, para entregarse por completo a un proxecto de dinamización sociopolítica e empresarial que visaba, por un lado, a modernización e internacionalización da nosa cultura e, por outro, a rexeneración da desarticulada historia do noso país. Con todo, a pintura vai continuar presente no seu labor creativo posterior (escenografías, obra gráfica...)
Un ano antes puxera xa en andamento unha pequena fábrica de cerámica no Castro de Samoedo (Sada - A Coruña), explotando as materias primas do primitivo complexo de Sargadelos (Cervo - Lugo) creado no século XIX por Antonio Raimundo Ibáñez.
En Arxentina, a onde se dislocou por primeira vez en 1955, coñeceu os galeguistas exiliados. Alí montou unha nova fábrica de cerámica e entablou amizade con Luís Seoane e a revista Galicia Emigrante, en que participaría co pseudónimo Ollarnovo.
Desde este momento, Seoane convertiuse nun estreito colaborador nas iniciativas culturais e empresariais do compostelán. Así, co apoio de outros galeguistas (Rafael Dieste, Lorenzo Varela, Blanco-Amor, Laxeiro...), fundaron en 1963 o Laboratorio de Formas, ao que se incorporaría posteriormente o arquitecto Andrés Albalat. Desde esta institución irían tomando forma proxectos como o Complexo Industrial Sargadelos (en convenio con Cerámicas do Castro) e Ediciós do Castro (ambos en 1963), o Real Patronato de Sargadelos (encargado da protección do recinto do primitivo complexo, declarado en 1972 conxunto histórico-artístico), o Museo Carlos Maside (1970), o Instituto Galego de Información (a partir dunha idea do xornalista Lorenzo Varela) ou o novo Seminario de Estudos Galegos.
A inxente actividade rexeneradora promovida por Isaac Díaz Pardo atinxe todo tipo de actos e iniciativas en que se plasma a súa idea, afastada das visións folcloristas, dunha nación galega proxectada cara o futuro.
No campo literario, o labor do galeguista non se limitou a soster unha plataforma editorial: el propio cultivaría varios xéneros, desde o teatro, a crítica e o ensaio ou os cartaces de cego, para alén dunha continuada presenza nos medios xornalísticos.
En xaneiro de 2007 foi nomeado doutor Honoris Causa pola Universidade da Coruña.
4 comentarios:
A ver,
mira unha cousa:
Todos estamos cos (somos) traballadores galegos. Isaac díxolle aus seus proprios traballadores cando estaban a reclamar un soldo xusto que el non gañara un can con Sargadelos
Ista resposta de un pobre home, pésimo profesional e nulo empresario di ben ás claras a catadura moral e empresarial de ise señor.
Nengún traballador de sargadelos se "solidarizou" con el. Nengún sindicato moveu un dedo por el (el non fai ren por nengún traballador)
Dito todo isto o que se queira "solidarizar" pois ti mesmo. Mándalle o teu CV e xa sabes o que hai
Saúdos
A ver; digo eu:
1º-. É de moi mal gusto falar sen saber, e non digamos se ainda por riba non temos os ......, de dala cara e ir de frente, agochandonos detras dun anónimo.
2º-. A catadura moral de D Isaac Díaz Pardo está fora de toda dúbida, e no me fagas rir D anónimo porque ti demostras que che aprenderon esas verbas, pero non nche aprenderon o seu significado
3º-. Agora sr anónimo porqué non envias ti o teu curriculum vitae á nova administración de Sargadelos. Coido que é o teu momento, o millor gañas montes e moreas, ou cecais levantas outra vez á fábrica, porque hasta onde eu sei mentras que estivo Isaac ó fronte non habia perdas. Namentras que agora cos grandes profesionais das finanzas está a piques da ruina. Que pidan agora un soldo digno os traballadores que van quedar na rúa pola impresionante xestión da nova directiva. Senón que llo pregunten ó cociñeiro da fábrica do Castro que lle rebaixaron o soldo en 300 euros, ou a cociñeira que quedou no sitio, tamén lle rebaixaron outros 3oo ésta denunciounos e tiveron o outro dia o xuicio, parece que pinta bastante4 ben para a sra, segundo teño entendido, o rapás que tamen nos denunciou tiveron que lle pagar todolos atrasos emaila indemnización que lle pertencía, por non falar do que lle teñen que pagar á xente do IGI, ( máis dun millón de euros ), pero que vas saber ti.
Outra cousa: cada un é moi libre de expresar a súa opinión ( pois faltaría máis ),! pero home ! Cando non se está moito ó tanto de como xurden as cousas é millor pechala boca, porque senón corres o risco de que che chamen iñorante. Eu se fora ti, poríame un pouquiño ó tanto de certas cousas e dispois opinaria, non é por nada, é só por non facer o rídiculo
Perdoa Santy, sei que este non é un foro de discusión, pero non me puiden resistir. A estupidez enervame.
En hora boa polo teu traballo. Canto se pode dicir sen palabras. Un biquiño,
Anxeles.
Semella que vai coa súa crs as crus ás costas
Publicar un comentario